ﻧﻔﺴﻢ ﺑﻨﺪ ﻧﻔﺴﻬﺎﯼ ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ

ﻧﻔﺴﻢ ﺑﻨﺪ ﻧﻔﺴﻬﺎﯼ ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ
ﺑﯽ ﮔﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻣﻦ ﺟﺎﯼ ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ!

ﻏﺮﻕ ﺭﻭﯾﺎﯼ ﺧﻮﺩﺵ ﭘﺸﺖ ﻫﻤﯿﻦ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎ
ﺷﺎﻋﺮﯼ ﻣﺤﻮﺗﻤﺎﺷﺎﯼ ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ

ﺩﺭﺧﯿﺎﻟﻢ ﻭﺳﻂ ﺷﻌﺮ ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﻫﺴﺖ
ﺷﻌﺮ ﺁﺑﺴﺘﻦ ﺭﻭﯾﺎﯼ ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ

ﮐﻮﭼﻪ ﺩﺭﮐﻮﭼﻪ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺗﻮﻋﺎﺩﺕ ﻣﯿﮑﺮﺩ
ﺷﻬﺮﯼ ﺍﺯﺧﺎﻃﺮﻩ ﻣﻨﻬﺎﯼ ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ

ﻣﺜﻞ ﻫﺮﺭﻭﺯ ﻧﺸﺴﺘﻢ ﺳﺮﻣﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ
ﺧﺴﺘﮕﯽ ﻫﺎﯼ من و ﭼﺎﯼ ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ

ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ، ﮐﻮﭼﻪ، به ﻫﻢ ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪﻥ...
ﻣﺮﮒ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮﻩ در کوچه,کسی هست که نیست...