با لب و بوسه رقم زن شب ویران شدنم را

با لب و بوسه رقم زن شب ویران شدنم را

ودر اغوش خود هم بستر طوفان شدنم را

تو که وا میکنی از پیرهنت دکمه ی اول

به تماشابنشین خوب پریشان شدنم را

ریشه کن در همه جا ،در همه ی رگهایم

قد بکش باور بارانی گلدان شدنم را


همگان کافر چشمت شده و من آن بی دین

که توبانی شده ای شوق مسلمان شدنم را


تو یه معمار بزرگی ، ومن این کوچه ی بن بست

تو خودت ریخته ای طرح خیابان شدنم را

من بجز آدم معمولی و گمنام نبودم

مکتب چشمان توآموخته انسان شدنم را

تو همان ذره ی بنیادی و خاصی در جانم

بی گمان باتو جهان دید فراوان شدنم را

گله ای آهو و میش از دل چشمان تو رم کرد

ای خوشا گله ی چشمان تو چوپان شدنم را...

با تو من حاکمم و پادشه هردو جهانم

پس نگیرید زمن فرصت سلطان شدنم را

بروی گریه امانم ندهد.چشم من ابریست

نشنیدی مگر آوازه ی باران شدنم را؟