​

​
دوستت دارم واین باعث میشودکه خودرابی نیازترین بدانم...
به همین دلیل است که دَر باغ آرزوهایم را،کلون زده ام !
روی درش نامت راحک کرده ام...
این یعنی:آرزوهایم ودنیایم فدایت...
تمامم رادرتوخلاصه میکنم...
هرروزصبح به امیددیدارت بیدارمیشوم...
وهرشب به امیداینکه دررویاهایم به دیدنم آیی به خواب میروم...
افسوس که اسیرپنجه های سردتنهایی ام!
با من بگو:با قلبی که بیمارعشق توست! وهر لحظه از دوریت جان می سپارد!چه کنم؟
خود ،این اسارت رادوست دارم...
میدانم که ازاین جابه آغوش گرم توتبعیدخواهم گشت...
همان جاکه تمام زشتی ها،زیبا...
وتمام تلخی ها،شیرین میشوند...
همانجاکه ترس وهراس هایم به فنامیروند...
همان جا که مأمن امن من است...