بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت سوم :
آرى در اين نعمت‏ براى مردمى كه مى‏ انديشند نشانه‏هايى است.(سوره روم آیه 21)
تسکین، یعنی آرامش که در مقابل الهتاب و ناآرامی قرار دارد. اگر چه نیاز جنسی نیز یکی از موارد اختلال در آرامش مرد و زن می‌باشد، اما در آیه و نیز روایت فوق، این آرامش به روابط جنسی اختصاص و انحصار نیافته است، بلکه تمامی زمینه‌های روحی، روانی،جسمی و کلیه‌ دغدغه‌ها، التهاب‌ها و ناآرامی‌ های مرد را شامل می گردد.
انس،نیز همان معنای آرام گرفتن را دارد، اما با چیزی دیگر. گاه ممکن است انسان دغدغه‌ یا التهابی داشته باشد و سپس آن را فراموش کند و آرام گیرد، اما گاه این نیاز، دغدغه و التهابش با چیز دیگری آرام می‌گیرد، به آن اُنس می‌گویند. حتی در مورد توحید نیز چنین است. انسان،دچار اضطراب، تشویش، دلهره و نگرانی‌ های فراوانی است و خداوند منان، انیس و مونس است، لذا فرمود: أَلاَ بِذِكْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ، وقتی انسان با یاد خدا انس گرفت، قلبش آرام می‌شود.(سوره رعد بخشی از آیه 28)
پس فرمود: خداوند زن = همسر را برای تسکین و اُنس قرار داد.
نعمت: سپس فرمود:این علم را حاصل کن که این قراردادن زن به عنوان همسر، برای تسکین و انس تو، نعمتی از جانب الله عزّ و جلّ بر تو است.
نعمت؛ هر آن چیزی است که خدا آفریده و آن را برای رشد و کمال اعطا می‌فرماید. نعیم اسم خداست و نعمت، انعام فعل او و نعمت، تجلی نعیم است که در قالب آن چه اعم از مادی یا معنوی، برای رشد و کمال، عطا می‌نماید ظهور می‌ یابد. هر روز در نمازها از خداوند منّان مسئلت می‌نماییم که ما را به صراط انعمت علیهم هدایت نماید. یعنی والاترین نعمت‌ها نیز در انسان تجلی یافته است.
اگر مرد همسرش را نعمت الهی ندید، او را نه تنها انسان نمی‌‌بیند، بلکه نگاهی ابزاری و آن هم از نوعی بسیار سخیف و ظالمانه به او خواهد داشت. اما اگر او را انسانی شناخت که به عنوان نعمتی الهی همسر او گردیده است، نکات خاصی را رعایت می‌کند؛ از جمله: شناخت نعمت - شناخت نعمت، قدر،منزلت، اهمیت و نقش آن در رشد که موجب آرامش و رضایت می‌شود، خود نیز نعمتی بزرگ‌تر است، چنان چه فرمود: آیه‌ و نشانه‌ای است که اهل فکر به آن پی‌می‌برند -لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ - (سوره جاثیه بخشی از آیه 13)
شکر نعمت - کسی که نعمت را شناخت، قدرش را می‌داند. یعنی اندازه‌های این موهبت را می‌شناسد. بدیهی است که چنین کسی، از نعمت استفاده درست و بهینه می‌برد و به این می‌گویند: شکر نعمت. شکری که از ما خواسته‌اند و بدان تأکید نموده‌ اند، همین است، نه صرفاً لفظ الهی شکر.(ادامه دارد...)