چون آینه ای از تو لبریزم

چون آینه ای از تو لبریزم
هیچ چیز مرا تسکین نمی دهد
نه ساقه ی بازوهایت
نه چشمه های تنت
بی تو خاموشم ،
شهری در شبم.
تو طلوع می کنی
من گرمایت را از دور
می چشَم...