وقتے هستے اما نہ براے من

وقتے هستے اما نہ براے من
روحم خراشیده میشـود
از این همہ انزجار چشم هایت...
وقتے اشک میریزے
اما نہ براے چشم‌هاے من ،،
همہ‌ے خواهشم بہ صلابہ کشیده میشـود
وقتے دلتگنیـت عریـان است
اما نہ در غروب چشم‌هاے من ،،
بہ باد میدهـم زندگے‌ام را
نـــــہ ،،،، !
تاب نمے‌آورم ،،،
مثل یک غبـارِ نم گرفتہ
از مـن عبـور کنے
نـــــہ ،،،!
تاب نمےآورم ،،،
مثل یک حجـم پر،،،،
از نفس هاے من گذر کنے
وقتے هستے امـا نہ براے مـن ،،
زجـر را روزے هزار بـار
با خود بہ انتهاے واژه‌هایم
میکشـانم
"تــــــــــــــــــــو
عبـور را خوب آموختہ‌اے
ولے من
تاب دیدن عبـــــور را ندارم...!"