شوق توام باز گریبان گرفت

شوق توام باز گریبان گرفت
اشک دوان آمد و دامان گرفت

سهل بود ترک دو عالم ولی
ترک رخ وزلف تو نتوان گرفت

جان منی ! بی تو نفس چون زنم ؟
زانکه مرا بی تو دل از جان گرفت

هر که چنین فرصتی از دست داد
بس سر انگشت به دندان گرفت ...