گاه باید قلم را محکم بر روی کاغذ بکوبیم به دور از هر خجال

گاه باید قلم را محکم بر روی کاغذ بکوبیم به دور از هر خجالت ، مغزمان رافریاد زنیم
تا فقط میز تحریرمان بفهمد قصه و غصه ی تلخ درونمان را
گاه باید سکوت کرد،
در قبال قد رعنای زبانمان
و گاه باید شکست در اوج باور های غلطمان.
گاه باید مست به فکر فرو رویم
گاه باید گریست در شبی پائیزی ، که قشنگترین لحظاتمان را رقم میزند?
گاه باید ناتوان بمانیم
تا باور کنیم....
و بدانیم،
حکایت درد دل مارا حتی معشوق نمیداند...
کافی هستیم من و خدایم ، برای یک زندگانی تکراری
برای هر نفس
برای هر لحظه
برای هر مرور
برای ...