ایستآدهام بگذار سرنوشت راهش را برود

ایستـآده‌اَم بُگذار سَـرنِوِشت راهَش را بـِرَوَد

مَـن هَمینـ‌جا، کِنـآرِ قولـ‌هایَـت

دُرَست رو بِه‌ روی دوست داشتَنَت

وَ دَر عُمقـِ نَبودَنَت مُحکَم ایـستـآدِه‌ام