ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺩﺭﺧﺘﺴﺖ ﺍﯼ ﮐﺮﺍﻡ

ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺩﺭﺧﺘﺴﺖ ﺍﯼ ﮐﺮﺍﻡ
ﻣﺎ ﺑﺮﻭ ﭼﻮﻥ ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺎﯼ ﻧﻴﻢ ﺧﺎﻡ
ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﺩ ﺧﺎﻣﻬﺎ ﻣﺮ ﺷﺎﺥ ﺭﺍ
ﺯﺍﻧﮏ ﺩﺭ ﺧﺎﻣﯽ ﻧﺸﺎﻳﺪ ﮐﺎﺥ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺑﭙﺨﺖ ﻭ ﮔﺸﺖ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻟﺐ ﮔﺰﺍﻥ
ﺳﺴﺖ ﮔﻴﺮﺩ ﺷﺎﺧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻗﺒﺎﻝ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺷﺪ ﺩﻫﺎﻥ
ﺳﺮﺩ ﺷﺪ ﺑﺮ ﺁﺩﻣﯽ ﻣﻠﮏ ﺟﻬﺎﻥ
ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﯼ ﻭ ﺗﻌﺼﺐ ﺧﺎﻣﯽ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺟﻨﻴﻨﯽ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﻥ ﺁﺷﺎﻣﯽ ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ ﺗﻮ ﮔﻮﻳﯽ ﻫﻢ ﺑﮕﻮﺵ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻧﻪ ﻣﻦ ﻭﻧﻪ ﻏﻴﺮﻣﻦ ﺍﯼ ﻫﻢ ﺗﻮ ﻣﻦ
ﻫﻤﭽﻮ ﺁﻥ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﻧﺪﺭ ﺭﻭﯼ
ﺗﻮ ﺯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﺷﻮﯼ
ﺑﺸﻨﻮﯼ ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺶ ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭﯼ ﻓﻼﻥ
ﺑﺎ ﺗﻮ ﺍﻧﺪﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﮔﻔﺘﺴﺖ ﺁﻥ ﻧﻬﺎﻥ
ﺗﻮ ﻳﮑﯽ ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺘﯽ ﺍﯼ ﺧﻮﺵ ﺭﻓﻴﻖ
ﺑﻠﮏ ﮔﺮﺩﻭﻧﯽ ﻭﺩﺭﻳﺎﯼ ﻋﻤﻴﻖ
ﺁﻥ ﺗﻮ ﺯﻓﺘﺖ ﮐﻪ ﺁﻥ ﻧﻬﺼﺪﺗﻮﺳﺖ
ﻗﻠﺰﻣﺴﺖ ﻭﻏﺮﻗﻪ ﮔﺎﻩ ﺻﺪ ﺗﻮﺳﺖ
ﺩﻡ ﻣﺰﻥ ﺗﺎ ﺑﺸﻨﻮﯼ ﺍﺯ ﺩﻡ ﺯ ﻧﺎﻥ
ﺁﻧﭻ ﻧﺎﻣﺪ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺩﻡ ﻣﺰﻥ ﺗﺎ ﺑﺸﻨﻮﯼ ﺯﺍﻥ ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﺁﻧﭻ ﻧﺎﻣﺪ ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﺩﺭ ﺧﻄﺎﺏ
ﺩﻡ ﻣﺰﻥ ﺗﺎ ﺩﻡ ﺯﻧﺪ ﺑﻬﺮ ﺗﻮ ﺭﻭﺡ
ﺁﺷﻨﺎ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺩﺭ ﮐﺸﺘﯽ ﻧﻮﺡ
ﻫﯽ ﺑﻴﺎ ﺩﺭ ﮐﺸﺘﯽ ﺑﺎﺑﺎ ﻧﺸﻴﻦ
ﺗﺎ ﻧﮕﺮﺩﯼ ﻏﺮﻕ ﻃﻮﻓﺎﻥ ﺍﯼ ﻣﻬﻴﻦ
ﻫﻴﻦ ﻣﮑﻦ ﮐﻴﻦ ﻣﻮﺝ ﻃﻮﻓﺎﻥ ﺑﻼﺳﺖ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ ﻭ ﺁﺷﻨﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻻﺳﺖ
ﺑﺎﺩ ﻗﻬﺮﺳﺖ ﻭ ﺑﻼﯼ ﺷﻤﻊ ﮐﺶ
ﺟﺰ ﮐﻪ ﺷﻤﻊ ﺣﻖ ﻧﻤﯽ ﭘﺎﻳﺪ ﺧﻤﺶ
ﮔﻔﺖ ﻧﻪ ﺭﻓﺘﻢ ﺑﺮﺁﻥ ﮐﻮﻩ ﺑﻠﻨﺪ
ﻋﺎﺻﻤﺴﺖ ﺁﻥ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﺰﻧﺪ
ﻫﻴﻦ ﻣﮑﻦ ﮐﻪ ﮐﻮﻩ ﮐﺎﻫﺴﺖ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﺟﺰ ﺣﺒﻴﺐ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﻧﺪﻫﺪ ﺍﻣﺎﻥ
ﻟﻢ ﻳﻠﺪ ﻟﻢ ﻳﻮﻟﺪﺳﺖ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻗﺪﻡ
ﻧﻪ ﭘﺪﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭ ﻧﻪ ﻋﻢ
ﻧﺎﺯ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﮐﺠﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ
ﻧﺎﺯ ﺑﺎﺑﺎﻳﺎﻥ ﮐﺠﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﻨﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻢ ﺷﻮﻫﺮ ﻧﻴﻢ ﻣﻦ ﺷﻬﻮﺗﯽ
ﻧﺎﺯ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﯼ ﺳﺘﯽ
ﺟﺰ ﺧﻀﻮﻉ ﻭ ﺑﻨﺪﮔﯽ ﻭ ﺍﺿﻄﺮﺍﺭ
ﺍﻧﺪﺭﻳﻦ ﺣﻀﺮﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﮔﻔﺖ ﺑﺎﺑﺎ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﯼ
ﺑﺎﺯ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﯽ ﺑﺠﻬﻞ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺍﯼ
ﭼﻨﺪ ﺍﺯﻳﻨﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﯼ ﺑﺎ ﻫﺮﮐﺴﯽ
ﺗﺎ ﺟﻮﺍﺏ ﺳﺮﺩ ﺑﺸﻨﻮﺩﯼ ﺑﺴﯽ
ﺍﻳﻦ ﺩﻡ ﺳﺮﺩ ﺗﻮ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻢ ﻧﺮﻓﺖ
ﺧﺎﺻﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﺷﺪﻡ ﺩﺍﻧﺎ ﻭ ﺯﻓﺖ
ﮔﻔﺖ ﺑﺎﺑﺎ ﭼﻪ ﺯﻳﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻨﻮﯼ ﻳﮑﺒﺎﺭ ﺗﻮ ﭘﻨﺪ ﭘﺪﺭ
ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺍﻭ ﭘﻨﺪ ﻟﻄﻴﻒ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺍﻭ ﺩﻓﻊ ﻋﻨﻴﻒ
ﻧﻪ ﭘﺪﺭ ﺍﺯ ﻧﺼﺢ ﮐﻨﻌﺎﻥ ﺳﻴﺮ ﺷﺪ
ﻧﻪ ﺩﻣﯽ ﺩﺭ ﮔﻮﺵ ﺁﻥ ﺍﺩﺑﻴﺮ ﺷﺪ
ﺍﻧﺪﺭﻳﻦ ﮔﻔﺘﻦ ﺑﺪﻧﺪ ﻭ ﻣﻮﺝ ﺗﻴﺰ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﮐﻨﻌﺎﻥ ﺯﺩ ﻭﺷﺪ ﺭﻳﺰ ﺭﻳﺰ
ﺩﻝ ﻧﻬﺎﺩﻡ ﺑﺮ ﺍﻣﻴﺪﺕ ﻣﻦ ﺳﻠﻴﻢ
ﭘﺲ ﭼﺮﺍ ﺑﺮﺑﻮﺩ ﺳﻴﻞ ﺍﺯ ﻣﻦ ﮔﻠﻴﻢ
ﮔﻔﺖ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺍﻫﻞ ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺎﻧﺖ ﻧﺒﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﻳﺪﯼ ﺗﻮ ﺳﭙﻴﺪﯼ ﺍﻭ ﮐﺒﻮﺩ
ﭼﻮﻧﮏ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺗﻮ ﮐﺮﻣﺶ ﺩﺭ ﻓﺘﺎﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺑﺮ ﮐﻨﺶ ﺍﯼ ﺍﻭﺳﺘﺎﺩ
ﺗﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﻗﯽ ﺗﻦ ﻧﮕﺮﺩﺩ ﺯﺍﺭ ﺍﺯﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻮﺩ ﺁﻥ ﺗﻮ ﺷﻮ ﺑﻴﺰﺍﺭ ﺍﺯﻭ
ﮔﻔﺖ ﺑﻴﺰﺍﺭﻡ ﺯ ﻏﻴﺮ ﺫﺍﺕ ﺗﻮ
ﻏﻴﺮ ﻧﺒﻮﺩ ﺁﻧﮏ ﺍﻭ ﺷﺪ ﻣﺎﺕ ﺗﻮ
ﺗﻮ ﻫﻤﯽ ﺩﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﭼﻮﻧﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﻦ
ﺑﻴﺴﺖ ﭼﻨﺪﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﭼﻤﻦ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺷﺎﺩ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻋﺎﻳﻠﯽ
ﻣﻐﺘﺬﯼ ﺑﯽ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻭ ﺑﯽ ﺣﺎﻳﻠﯽ
ﻣﺘﺼﻞ ﻧﻪ ﻣﻨﻔﺼﻞ ﻧﻪ ﺍﯼ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻠﮏ ﺑﯽ ﭼﻮﻥ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭ ﺍﻋﺘﻼﻝ
ﻣﺎﻫﻴﺎﻧﻴﻢ ﻭ ﺗﻮ ﺩﺭﻳﺎﯼ ﺣﻴﺎﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻳﻢ ﺍﺯ ﻟﻄﻔﺖ ﺍﯼ ﻧﻴﮑﻮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺗﻮ ﻧﮕﻨﺠﯽ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻓﮑﺮﺗﯽ
ﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﻌﻠﻮﻟﯽ ﻗﺮﻳﻦ ،ﭼﻮﻥ ﻋﻠﺘﯽ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯﻳﻦ ﻃﻮﻓﺎﻥ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍ
ﺗﻮ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﯼ ﺩﺭ ﻣﺎﺟﺮﺍ
ﻧﻪ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺐ ﮔﻮﻳﺪ ﺳﺨﻦ
ﮔﺎﻩ ﺑﺎ ﺍﻃﻼﻝ ﻭ ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺎ ﺩﻣﻦ
ﻣﻦ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﺍﻭ ﻧﮕﺮﺩﺩ ﻳﺎﺭ ﻣﻦ
ﺑﯽ ﺻﺪﺍ ﻣﺎﻧﺪ ﺩﻡ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻣﻦ
ﺑﺎ ﺯﻣﻴﻦ ﺁﻥ ﺑﻪ ﮐﻪ ﻫﻤﻮﺍﺭﺵ ﮐﻨﯽ
ﻧﻴﺴﺖ ﻫﻤﺪﻡ ﺑﺎ ﻗﺪﻡ ﻳﺎﺭﺵ ﮐﻨﯽ
ﮔﻔﺖ ﺍﯼ ﻧﻮﺡ ﺍﺭ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺟﻤﻠﻪ ﺭﺍ
ﺣﺸﺮ ﮔﺮﺩﺍﻧﻢ ﺑﺮ ﺁﺭﻡ ﺍﺯ ﺛﺮﯼ
ﺑﻬﺮ ﮐﻨﻌﺎﻧﯽ ﺩﻝ ﺗﻮ ﻧﺸﮑﻨﻢ
ﻟﻴﮑﺖ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﮔﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﮔﻔﺖ ﻧﻪ ﻧﻪ ﺭﺍﺿﻴﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﺮﺍ
ﻫﻢ ﮐﻨﯽ ﻏﺮﻗﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮﺍ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻧﻢ ﻏﺮﻗﻪ سازی، ﻣﻦ ﺧﻮﺷﻢ
ﺣﮑﻢ ﺗﻮ ﺟﺎﻧﺴﺖ ،ﭼﻮﻥ ﺟﺎﻥ ﻣﯽ ﮐِﺸﻢ
ﻧﻨﮕﺮﻡ ﮐﺲ ﺭﺍ ﻭﮔﺮ ﻫﻢ ﺑﻨﮕﺮﻡ
ﺍﻭ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺗﻮ ﻣﻨﻈﺮﻡ
ﻋﺎﺷﻖ ﺻﻨﻊ ﺗُﻮَﻡ ﺩﺭ ﺷﮑﺮ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻋﺎﺷﻖ ﻣﺼﻨﻮﻉ ،ﮐﯽ ﺑﺎﺷﻢ ؟ﭼﻮ ﮔﺒﺮ
ﻋﺎﺷﻖ ﺻﻨﻊ ﺧﺪﺍ ﺑﺎ ﻓﺮ ﺑُﻮَﺩ
ﻋﺎﺷﻖ ﻣﺼﻨﻮﻉ ﺍﻭ ﮐﺎﻓﺮ ﺑﻮﺩ

مثنوی