جمعه؛ﺩﺧﺘﺮ ﺁﺫﺭ ﺭﺍ ﺩﯾﺪه ایے؟

جمعه؛ﺩﺧﺘﺮ ﺁﺫﺭ ﺭﺍ ﺩﯾﺪه ایے؟
ﻣﻦ ﺩﺭﻭﻧﺶ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻡ
ﻭﺩﺭ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻫﺎﯾﺶ ﻗﺪﻡ
ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﻡ .
ﻏﻤﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻬﺎﯾﻢ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻏﻢ ﺳﻨﮕﯿﻨے ﺩﺍﺷﺖ ،
ﺣﺘے ﺩﺭﺩﻧﺎﮎ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻏﻢ ﻏﺮﻭﺏ ﺟﻤﻌﻪ "
ﻏﻤےﮐﻪ ﺣﺘے
ﺑﺎ ﯾﮏ ﻟﯿﻮﺍﻥ ﺁﺏ ﺧﻨﮏ
ﺍﺯ ﮔﻠﻮﯾﺖ ﭘﺎﯾﯿﻦﻧﻤے ﺭﻭﺩ
ﻭ ﺳﻨﮕﯿﻨےﺵ ﺑﺮ ﭘﺎﻫﺎﯾﺖ ﺗﻪ ﻧﺸﯿﻦ ﻣےﺷﻮﺩ .
جمعه ٬
ﺩﺧﺘﺮ ﺁﺫﺭ٬
ﺩﺧﺘﺮ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﭘﺎﯾﯿﺰے ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ ٬
ﺑےﺣﯿﺎﯾﺶ ﺷﻬﺮﻩ ے ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ٬
ﻟﺨﺖ ﻭ ﻋﺮﯾﺎﻥ ﮔﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
جمعه ﺗﻪ ﺗﻐﺎﺭے ﺁﺫﺭ٬
ﻫﺮﮐﺎﺭے ﮐﺮﺩ ٬
ﺭﻧﮕ ﺪﺍﺩ ﻭ ﺭﻧﮓ ﮔﺮﻓﺖ ...
ﺑﺮﮔﻬﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺷﺶ ﺳﺨﺖ ﻓﺸﺮﺩ
ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺩ٬
ﺍﯾﻦ ﺭﻫﮕﺬﺭ ﻋﺎﺷﻖ٬
ﺑﺮﮔﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻗﻠﺐ ﺷﮑﺴﺘﻪ ے
جمعه ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩ.
ﻭ‏« ﻋﺸﻖ ‏»
ﺗﻤﺎﻡ ﺭﺍﺯ ﻏﻢ جمعه ﺩﺧﺘﺮ ﭘﺎﯾﯿﺰ ﺑﻮﺩ .
ﻋﺸﻖ ﻣے ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ
ﻭ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺷﻬﺮﻩ ے ﻋﺎﻟﻢ ﻣےﮐﻨﺪ.
ﻋﺸﻖ ﺗﻮﺭﺍ ﻣﯿﭙﺮﻭﺭﺍﻧﺪ
ﻭ ﺭﻭﺣﺖ ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮒ ﻣےﮐﻨﺪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺑﺰﺭﮔ که
ﻣﯿﺘﻮﺍﻧے ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ جمعه
ﺩﺧﺘﺮ ﺁﺫﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﮔﯿﺮے...