آدما شبیه تکه های پازلن

آدما شبیه تکه های پازلن...
شاید نیاز به انقدر تلاش برای گم نشدن همه تکه ها نباشه، شاید اون تکه متعلق به پازل تو نباشه!

همونقدر که با تکیه گاهی از جنسِ آدم میشه آروم گرفت؛ بدون اون هم میشه دل آروم شد...
چه هم‌کلام ماسه نم دار دریای بی‌توجه باشه،
چه قلمی که خطوط رو به موازات و با ظرافت رسم میکنه..؛
دریا در آخر نوشته رو با موج های متوالی پاک میکنه،
کاغذ در نهایت نقاشی رو مچاله میکنه،
اما برای اون لحظه و اون زمان همین تسلی کافیه و زیادیه...

با این حال آدم‌ها با وجودِ داشتنِ همه‌چی در نهایت متوسل به یک ارتباط انسانی دیگه میشن؛
نمیشه سرزنششون کرد...
بالاخره اونا بهترین احمق های متعلق به زمینن!
تو دنیاشون بیشتر از ۷ میلیارد زبون مختلف وجود داره؛ هر انسان فرهنگ لغت منحصر به فرد خودش رو داره و در عین حال کم و بیش همه خواسته ها و نیاز هاشون یکیه...
به عنوان مثال همشون دوست دارن فرهنگ لغتشون توسط یک آدم دیگه با دقت و علاقه مطالعه بشه اما خودشون زحمت مطالعه‌ی فرهنگ لغت های متخلف رو نمیکشن..!
همشون دوست دارن باهاشون با ملاحظه و با محبت رفتار بشه اما با بی‌ادبی، بی احترامی و دل شکستن به ظاهر شاخ و باحال میشن..!

در نهایت این عوضی های خودخواه در حد توانشون ژرفای روابط انسانی رو درک، تجربه و زندگی می‌کنن؛
شکایتی هم نیست چون جایی که مستقر شدن کره‌ی زمینه و صبحی قابل رویته، که با طلوعِ خورشید همراهه...!