پارت ۱۳
جونگسو با هیجان "ات" رو به سمت نشیمن کشید. روی مبل دونفرهی پشمی نشست و گفت:
ـ «خب خب، حالا همهچی رو بگو! چجوریه این قضیه؟ کی گفت آره؟ چی شد؟»
"ات" با لبخندی خشک گفت:
ـ «هیچی خاصی نبود... فقط یه تصمیم خونوادگی.»
جونگسو اخم کرد. سرش رو کج کرد و با لحن مهربونی گفت:
ـ «یعنی چی هیچی خاصی؟ معلومه که خاصه. تو یکی از متفاوتترین آدمایی هستی که دیدم.»
"ات" مکثی کرد. نگاهی انداخت به دستهای روی دامنش. انگشتهاش به هم گره خورده بودن. بعد خیلی آروم گفت:
ـ «لباس عروسی برام انتخاب کردن…»
جونگسو با هیجان گفت:
ـ «وای جدی؟ چه شکلیه؟ حتماً فوقالعادهست!»
"ات" چشمهاش رو پایین انداخت. صدایی که از گلویش بیرون اومد، آروم بود ولی خالی از درد نه:
ـ «زشتترین لباسی که اونجا بود. نه سایز من بود، نه رنگم. فقط... انگار میخواستن تحقیرم کنن.»
جونگسو ساکت شد. نفس عمیقی کشید. بعد، بدون مکث بلند شد، کنار "ات" نشست و بازوش رو دور شونهاش انداخت.
ـ «خب، اول اینکه... حق نداری خودتو با انتخاب اونا تعریف کنی. دوم اینکه، اون لباس هیچی از تو کم نکرده. سوم اینکه… اگه بذاری، من یه لباس برات طراحی میکنم. یه چیزی که وقتی بپوشیش، حتی اونایی که اذیتت کردن، نتونن چشم ازت بردارن.»
"ات" سرش رو بالا آورد. اولین بار بود که توی چشمهای کسی نگاه میکرد و میدید که واقعاً داره میبیندش، نه قضاوتش.
ـ «تو واقعاً این کارو میکنی؟»
جونگسو زد به بازوش و گفت:
ـ «بچهجون، من طراح لباس نیستم فقط برای اینکه خوشتیپ باشم! منتظر بمون، قراره بدرخشی.»
لبخند کوچکی روی لبهای "ات" نشست. لبخندی که جونگکوک، از آستانهی درِ نشیمن، با دقت تماشا کرد… و برای اولین بار، از بودن خواهرش توی اون لحظه، احساس سپاس کرد
ـ «خب خب، حالا همهچی رو بگو! چجوریه این قضیه؟ کی گفت آره؟ چی شد؟»
"ات" با لبخندی خشک گفت:
ـ «هیچی خاصی نبود... فقط یه تصمیم خونوادگی.»
جونگسو اخم کرد. سرش رو کج کرد و با لحن مهربونی گفت:
ـ «یعنی چی هیچی خاصی؟ معلومه که خاصه. تو یکی از متفاوتترین آدمایی هستی که دیدم.»
"ات" مکثی کرد. نگاهی انداخت به دستهای روی دامنش. انگشتهاش به هم گره خورده بودن. بعد خیلی آروم گفت:
ـ «لباس عروسی برام انتخاب کردن…»
جونگسو با هیجان گفت:
ـ «وای جدی؟ چه شکلیه؟ حتماً فوقالعادهست!»
"ات" چشمهاش رو پایین انداخت. صدایی که از گلویش بیرون اومد، آروم بود ولی خالی از درد نه:
ـ «زشتترین لباسی که اونجا بود. نه سایز من بود، نه رنگم. فقط... انگار میخواستن تحقیرم کنن.»
جونگسو ساکت شد. نفس عمیقی کشید. بعد، بدون مکث بلند شد، کنار "ات" نشست و بازوش رو دور شونهاش انداخت.
ـ «خب، اول اینکه... حق نداری خودتو با انتخاب اونا تعریف کنی. دوم اینکه، اون لباس هیچی از تو کم نکرده. سوم اینکه… اگه بذاری، من یه لباس برات طراحی میکنم. یه چیزی که وقتی بپوشیش، حتی اونایی که اذیتت کردن، نتونن چشم ازت بردارن.»
"ات" سرش رو بالا آورد. اولین بار بود که توی چشمهای کسی نگاه میکرد و میدید که واقعاً داره میبیندش، نه قضاوتش.
ـ «تو واقعاً این کارو میکنی؟»
جونگسو زد به بازوش و گفت:
ـ «بچهجون، من طراح لباس نیستم فقط برای اینکه خوشتیپ باشم! منتظر بمون، قراره بدرخشی.»
لبخند کوچکی روی لبهای "ات" نشست. لبخندی که جونگکوک، از آستانهی درِ نشیمن، با دقت تماشا کرد… و برای اولین بار، از بودن خواهرش توی اون لحظه، احساس سپاس کرد
- ۱۰.۹k
- ۰۱ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط