خواهر یه کوالا پارت ۸
همه از ساختمان بلولاک خارج شدند.
هوا کمکم رو به غروب میرفت.
تو کنار در منتظر ایستاده بودی.
همین که ناگی تو را دید، مستقیم به سمتت آمد.
میا: آمادهای بریم؟
ناگی بدون هیچ مقدمهای دستهایش را جلو آورد.
ناگی: هوم.
تو خندیدی.
میا: باز شروع شد؟
ناگی: خستهام.
میا: کل مسیر؟
ناگی: هوم.
تو با خنده روی یک زانو نشستی.
میا: بیا بالا، شاهزادهی تنبل.
ناگی بدون حتی یک ثانیه معطلی روی کولت پرید و دستهایش را دور شانههایت حلقه کرد.
رئو همان لحظه دستش را روی صورتش گذاشت.
رئو: شروع شد...
باچیرا با چشمهای گرد نگاهشان میکرد.
باچیرا: باورم نمیشه هر بار این کارو میکنه!
چیگیری خندید.
چیگیری: انگار براش کاملاً طبیعیه.
ناگی خیلی آرام جواب داد:
ناگی: طبیعیه.
رئو با اعتراض گفت:
رئو: خودت راه برو!
ناگی: چرا؟
رئو: چون دو تا پا داری!
ناگی چند لحظه فکر کرد.
بعد کاملاً جدی گفت:
ناگی: الان لازمشون ندارم.
چند ثانیه سکوت برقرار شد.
بعد باچیرا آنقدر خندید که مجبور شد به دیوار تکیه بده.
باچیرا: من دیگه نمیتونم!
تو هم خندهات گرفته بود.
میا: رئو، ولش کن. امروز حسابی تمرین کرده.
رئو زیر لب غر زد.
رئو: منم تمرین کردم، کسی منو کول نمیکنه...
باچیرا با خنده گفت:
باچیرا: اگه بخوای خودم کولت میکنم!
رئو: نه، ممنون!
همه خندیدند.
چند دقیقه بعد جلوی خانه رسیدید.
تو در را باز کردی و رو به همه گفتی:
میا: خوش اومدین! کفشهاتونو دم در دربیارین و راحت باشین، امشب مهمون مایین.
باچیرا با ذوق وارد خانه شد.
باچیرا: از الان بوی غذا میاد!
ایساگی با لبخند گفت:
ایساگی: ممنون بابت دعوت.
چیگیری هم سری تکان داد.
چیگیری: مزاحم که نیستیم؟
میا: اصلاً. خوشحالم اومدین.
در همین لحظه ناگی که هنوز روی کولت بود، خیلی آرام گفت:
ناگی: خواهر...
میا: هوم؟
ناگی: گشنمه.
رئو با خنده گفت:
رئو: بالاخره یه چیزی پیدا شد که حاضر باشه برای خودش راه بره!
ناگی همانطور که هنوز پایین نیامده بود، خیلی جدی جواب داد:
ناگی: نه.
تو خندیدی و آرام او را روی زمین گذاشتی.
میا: باشه، باشه... اول غذا، بعد استراحت.
ناگی خیلی کوتاه لبخند زد.
ناگی: بهترین برنامهست.
باچیرا با ذوق دستهایش را به هم زد.
باچیرا: حس میکنم امشب خیلی خوش میگذره!
و بقیه هم با لبخند وارد خانه شدند؛ آمادهی شبی که قرار بود پر از شوخی، خنده و غذاهای خوشمزه باشد.
هوا کمکم رو به غروب میرفت.
تو کنار در منتظر ایستاده بودی.
همین که ناگی تو را دید، مستقیم به سمتت آمد.
میا: آمادهای بریم؟
ناگی بدون هیچ مقدمهای دستهایش را جلو آورد.
ناگی: هوم.
تو خندیدی.
میا: باز شروع شد؟
ناگی: خستهام.
میا: کل مسیر؟
ناگی: هوم.
تو با خنده روی یک زانو نشستی.
میا: بیا بالا، شاهزادهی تنبل.
ناگی بدون حتی یک ثانیه معطلی روی کولت پرید و دستهایش را دور شانههایت حلقه کرد.
رئو همان لحظه دستش را روی صورتش گذاشت.
رئو: شروع شد...
باچیرا با چشمهای گرد نگاهشان میکرد.
باچیرا: باورم نمیشه هر بار این کارو میکنه!
چیگیری خندید.
چیگیری: انگار براش کاملاً طبیعیه.
ناگی خیلی آرام جواب داد:
ناگی: طبیعیه.
رئو با اعتراض گفت:
رئو: خودت راه برو!
ناگی: چرا؟
رئو: چون دو تا پا داری!
ناگی چند لحظه فکر کرد.
بعد کاملاً جدی گفت:
ناگی: الان لازمشون ندارم.
چند ثانیه سکوت برقرار شد.
بعد باچیرا آنقدر خندید که مجبور شد به دیوار تکیه بده.
باچیرا: من دیگه نمیتونم!
تو هم خندهات گرفته بود.
میا: رئو، ولش کن. امروز حسابی تمرین کرده.
رئو زیر لب غر زد.
رئو: منم تمرین کردم، کسی منو کول نمیکنه...
باچیرا با خنده گفت:
باچیرا: اگه بخوای خودم کولت میکنم!
رئو: نه، ممنون!
همه خندیدند.
چند دقیقه بعد جلوی خانه رسیدید.
تو در را باز کردی و رو به همه گفتی:
میا: خوش اومدین! کفشهاتونو دم در دربیارین و راحت باشین، امشب مهمون مایین.
باچیرا با ذوق وارد خانه شد.
باچیرا: از الان بوی غذا میاد!
ایساگی با لبخند گفت:
ایساگی: ممنون بابت دعوت.
چیگیری هم سری تکان داد.
چیگیری: مزاحم که نیستیم؟
میا: اصلاً. خوشحالم اومدین.
در همین لحظه ناگی که هنوز روی کولت بود، خیلی آرام گفت:
ناگی: خواهر...
میا: هوم؟
ناگی: گشنمه.
رئو با خنده گفت:
رئو: بالاخره یه چیزی پیدا شد که حاضر باشه برای خودش راه بره!
ناگی همانطور که هنوز پایین نیامده بود، خیلی جدی جواب داد:
ناگی: نه.
تو خندیدی و آرام او را روی زمین گذاشتی.
میا: باشه، باشه... اول غذا، بعد استراحت.
ناگی خیلی کوتاه لبخند زد.
ناگی: بهترین برنامهست.
باچیرا با ذوق دستهایش را به هم زد.
باچیرا: حس میکنم امشب خیلی خوش میگذره!
و بقیه هم با لبخند وارد خانه شدند؛ آمادهی شبی که قرار بود پر از شوخی، خنده و غذاهای خوشمزه باشد.
- ۱۳.۱k
- ۱۵ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط