ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﻢ ﭼﺮﺍ ﻭﻗﺘﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺳﻪ ﻧﯿﺴﺖ

ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﻢ ﭼﺮﺍ ﻭﻗﺘﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺳﻪ ﻧﯿﺴﺖ

ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻟﺒﻬﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺭﻏﻮﺍﻧﯽ ﻣﯿﮑﻨﯽ


ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻫﺴﺘﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺸﺘﻦ ﻣﻦ ﺍﯾﻨﭽﻨﯿﻦ

ﭘﻠﮑﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﯿﺮ ه و ﺍﺑﺮﻭ ﮐﻤﺎﻧﯽ ﻣﯿﮑﻨﯽ


ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺷﻦ ﺑﺎﻓﻪ ﺑﺎﻓﻪ ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺮ ﻣﻮ ﻣﯿﮑﺸﯽ

ﺭﻭﯼ ﻫﻢ ﻣﯿﺮﯾﺰﯼ ﻭ ﺑﺎ ﺷﺐ ﺗﺒﺎﻧﯽ ﻣﯿﮑﻨﯽ


ﺗﺎ ﻣﯿﺎﯾﻢ ﺑﯿﺨﯿﺎﻝ ﮔﺮﯾﻪ ﯼ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺷﻮﻡ

ﺑﺎ ﺧﯿﺎﻟﺖ ﻣﯿﺮﺳﯽ ﭘﺎﺩﺭﻣﯿﺎﻧﯽ ﻣﯿﮑﻨﯽ


ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻮ ﺍصلا ﭼﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﻣﯿﺪﻫﺪ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎ

ﺁﺧﺮﺵ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ، ﻣﻦ ﺭﺍ ﺭﻭﺍﻧﯽ میکنی