بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت سوم :
بدیهی است که هیچ کسی با اولین گامی که در معرفت، ایمان و عمل صالح برمی دارد، مستحق مقام قُرب الهی در بهشت او نمی‌گردد؛ بلکه مورد لطف پروردگار قرار می‌ گیرد؛ اما هر کسی، با اولین گناه، که سرکشی در برابر خداوند سبحان می‌باشد - و بندگی هوای نفس به جای بندگی خدا که شرک به او می‌ باشد -و آلوده نمودن خود، مستحق هلاکت و عذاب می‌گردد؛ و اگر خداوند متعال، مُهلت می‌دهد یا مورد عفو مغفرت قرار میدهد؛ از رحمت، مغفرت،جود و کرم خودش می‌ باشد.
از این‌رو، امام سجاد علیه السلام، در این دعا، با اشک و سوز دل و نیز خشیت در برابر عظمت پروردگار عالم و نیز خوف از قهر و غضب و عذاب او،میگوید: اگردر آن وضعیتی که شرح دادم، تو را بندگی کنم، باز هم مستحق محو حتی یکی از گناهان خویش نیستم؛ و عرض می‌ کند: اگر مرا ببخشی و مورد عفو، مغفرت و رحمت واسعۀ خود قرار دهی نیز به این علت نیست که من مستحق آن هستم؛ و حتی اگر عذاب کنی نیز ظلم از سوی تو نیست، بلکه این منم که به واسطۀ غفلت، نا فرمانی، گناه و عصیان، خود را در معرض عذاب قرار دادم و مستحق آن گردیدم و این عذاب، عین عدالت توست.
بنابراین، بکوشیم تا هیچ گاه، در محضر خداوند متعال و در برابر او، تکبر نورزیم؛ خود را مستحق الطاف او و این همه نعمتی که به ما ارزانی داشته ندانیم؛ و خود را مستحق عفو و مغفرت او نبینیم، بلکه عاقلانه،حیکمانه، خالصانه،خاضعانه وخاشعانه،بندگی نماییم؛ و دعاهای مان با حالت تضرع، درخواست عبد از معبود باشد، نه طلبکارانه و دستورالعمل از پایین به بالا!(پایان)