دوباره خزان – دوباره بهار

دوباره خزان – دوباره بهار

________________



تــا کـُجای آســــمان؟



میرســد صـدای برگ ِ در خزان



ناله اش به زیر ِ کـفشها،چـه ساده می گـریست



بـا تـلـنـگـری هــزار زخم سـرد میکشد به جـسـم و جـان



چون من است،گریه میکند وجود ِ خشک و سرد



مــــهرماه دل تمام شــد،بخوان



بـرگ ریــزی ام بمــان


می کِـشم بــه دیـده ام



سـُـرمه،از نگاه ِ سـبز چیده ام



جنـگل از نشـانه های چـشم ِ عـشق،مست بـود



ســرد و زرد و مبتـلای دی شـده،ولـی تبـی چـشـیـده ام



صـبــــر کــن دو مـــاه تــا قـیـــام ِ وصـــــل ِ زنـدگــی



از جــوانـه،مــژده ها شـنـیـده ام



گـوش ِ جــان خـریـده ام