عکس ؟

عکس ؟
عکس است دیگر ، جان که ندارد ، حرف که نمیتواند بزند ، نمیتواند خیلی کارها بکند ،
چون فقط یک عکس است ، میگفت عکست چقدر آرام است ،
عکس است دیگر ، جان که ندارد ، مجبور است که آرام باشد ،
مجبور است که محفوظ به حیا باشد ،
مجبور است که با همه چیز بسازد
مدت بسیار زیادی است که عکس ملاک خیلی چیزها نیست ،
ملاکِ خوب بودن ،
ملاکِ اوضاع بر وقف مراد است ،
ملاکِ همه چیز خوب و خوش است فقط جای شما خالی ،
اصلا دلم میخواهد آن کسی را که همه ی این تصورات را انداخت گردن یک عکس بی جان پیدا کنم و بگویمش ، قربانت گردم آخر تو این همه تصورات را گذاشتی بر عهده ی یک عکس ؟
یعنی یک عکس باید این همه مسئولیت بر گردنش باشد ؟
از من میشنوید آدم ها را هرگز با عکس هایشان قضاوت نکنید ،
عکس ها گاهی اوقات دروغگو ترین موجودات روی زمین میشوند ،
روزهایی از زندگی شروع میشود که تو دقیقه به دقیقه اش خودت را به خودت میبازی
روزهایی آنقدر کلافه ای که دلت میخواد خودت را بسته بندی کنی و با یک پست پیشتاز بفرستی جایی که اثری از هیچ موجود زنده ای نباشد
روزهایی که تو میمانی یک باک پر و یک جاده ی یکطرفه
روزهایی که میدانی جواب احوال پرسی گریه است و بس
و در همه ی این روزها که میگذرد عکس تو همانطور آرام میماند
آرام میماند
آرام میماند و دروغ میگوید
آدم ها را با عکس هایشان قضاوت نکنید .