کاش آدم ها ...!

کاش آدم ها ...!

خیلی ازآنها بی آنکه من بخواهم به زندگی ام پاگذاشتند و زمانی که میخواستم بمانند مراترک کردند!
میگویند مغروری! نمیدانند غرور پوشش ست برای پنهان کردن زخم های درونم...
میگویند ساده ای! چون یادگرفته ام بی توقع دوست بدارم و بی منت ببخشم...
میگویند ساکتی! نمیدانند نگاه خسته ی من گوش خراش تراز هرفریادی ست...
میگویند سردی! نمیدانند گرمای محبتم را به دستان دیگران بخشیدم ودرآخر خودم از سردی رفتار آنها یخ زدم...
کاش آدم ها میفهمیدند؛
اگر زودتر از آنها دلبسته میشوم؛
اگر بیشتراز آنها محبت میکنم؛
اگر به روی همه آدم ها لبخند میزنم؛
اگر زودتر از آنها دلم ترک برمیدارد؛
اگر کمی بیشتراز آنها اشک میریزم و
اگر سخت تر از آنها فراموش میکنم؛
بخاطر این است که سنگ بودن را نیاموخته ام.
~↯~↯~↯~↯~↯~↯~↯~↯~↯~↯~↯