هیچیک از ما سربلند از این دنیا نمیرویم.

هیچیک از ما سربلند از این دنیا نمیرویم.

یا قلب‌های زیادی را شکسته ایم. آنچنان که در دهلیز‌های خاموش و تاریکِ روز‌های آخر تنها چیزی که همراهی مان می‌‌کند، سایه سنگینِ بغض‌های فرو خورده کسانی‌ است که بی‌ ریا آغوشِ خود را برای ما گشودند. بی‌ محابا عشق ورزیدند و بی‌ دریغ در کنارمان بودند.

یا آنقدر دلمان را شکسته اند، آنقدر
سکوت کرده ایم، آنقدر خودمان را برای خطاهایِ دیگران سرزنش کرده ایم. آنقدر فراموش شده ایم و فراموش کرده ایم، که مثلِ یک احمقِ زمین خورده، تحقیر شده‌ای خاموش، مایوس ، تنها، نفس بریده با زخم‌هایی‌ خون چکان، چشم‌ها را برای آخرین بار می‌‌بندیم. .

گاهی‌ با خودم فکر می کردم چگونه به فرزندِ خود بیاموزم، آنچه که مادرم به من نیاموخت؟