دلبری، زیباترینی ، دست بردار از سَرم !

دلبری، زیباترینی ، دست بردار از سَرم !
یک پَری روی زمینی ، دست بردار از سرم !

آنقدر زیبا و نازی ، در شگفت و حیرتم
تن بلور و مَرمَرینی ، دست بردار از سرم !

در غزل‌ها، مثنوی‌ها ، در دوبیتی‌های ناب
می‌کُنی هی واژه‌چینی ، دست بردار از سرم !

چشم رنگی و قشنگی ، مو شرابی ، مُسکری
کو شرابی این‌چنینی ؟ دست بردار از سرم !

تو غزلباری همیشه ، من ولی بی‌واژه‌ام
سوژه‌ای شعرآفرینی ، دست بردار از سرم !

باعث بی‌خابی و شعر و تخیّل، باز هم _
مثل هر شب در کمینی ، دست بردار از سرم !

تا کجا باید بگویم از تو و زیبائی‌ات ؟!
تا کجا افسانه‌بینی ؟ دست بردار از سرم !