خودمان را برای تصمیم ها و انتخابهایمان در گذشته مان سرزنش

خودمان را برای تصمیم ها و انتخابهایمان در گذشته مان سرزنش نکنیم. سرزنش، بصیرت را دور میکند و به ما اجازه نمیدهد متوجه شویم، چقدر مدیون گذشته و اشتباهاتمان هستیم.
ما "اکنونمان" و تجربه های جدیدمان و تصمیم های جدیدمان را مدیون همان گذشته ای هستیم که شاید دوستش نداریم.
دوست داشتنِ درونی از همین نقطه اغاز میشود. اینکه بپذیرم هر انچه بوده ایم و هر تصمیمی که در گذشته گرفته ایم، بخشی از "رشد" ماست. اشتباهات و تجربه های تلخ فرصت "رشد درونی" را فراهم میکند.
باید بخشید. باید خودمان را ببخشیم برای تمام حماقت ها، انتخاب های تلخ و برای تمام بدی هایی که انجام داده ایم. بخشش که آغاز شود، ادامه ی جاده دیده میشود. جاده ای که هنوز مسافرش هستیم و هنوز ادامه دارد.
بار گناه را که بر زمین بگذاریم، قدمهایمان سبکتر میشود. انسان ها تا همیشه ادغامی از انتخاب های تلخ، حماقت های عمیق و شرارت های وجودی هستند.