برای زنانی که زیر بار «معیشت» خم شدند، نه بی‌اخلاقی…

برای زنانی که زیر بار «معیشت» خم شدند، نه بی‌اخلاقی…

گاهی یک زندگی از هم نمی‌پاشد
چون عشق نبوده،
چون خیانت شده،
یا چون کسی بد بوده…

گاهی فقط نان کم می‌آید
و شرم،
و اضطرابِ فردا،
و نگاهِ بچه‌ای که چیزی می‌خواهد و دست خالی است.

طلاق همیشه نتیجه‌ی بی‌تعهدی نیست؛
گاهی نتیجه‌ی فشار اقتصادیِ بی‌رحم است
که آرام‌آرام صبر را می‌ساید
و آدم‌ها را خسته می‌کند.

مادرها در این میان بیشترین درد را می‌کشند
نه چون مقصرند،
بلکه چون فکر می‌کنند مقصرند.

مادری که می‌بیند دخترش
با بچه‌ای در بغل
می‌خواهد از یک زندگی بیرون بیاید
نه از سر هوس،
بلکه از سر ناتوانی…

این مادر شب‌ها
دردِ دندان ندارد،
اما دردِ دلش خواب ندارد.

به این زن‌ها نگویید: «تحمل کن»
تحمل، وقتی نان نیست،
وقتی امنیت نیست،
وقتی کرامت زخمی شده،
دیگر فضیلت نیست؛ شکنجه است.

بهشان نگویید:
«همه همین‌طورن»
چون درد، وقتی شخصی‌ست، با آمار آرام نمی‌شود.

طلاق همیشه شکست نیست
گاهی یک «توقف اضطراری» است
برای اینکه یک کودک
زیر آوار دعوا و فقر
له نشود.

گاهی جدا شدن
شجاعانه‌تر از ماندن است.

اگر کسی این متن را می‌خواند
و همین حالا
دلش سنگین است
یا مادری‌ست که نگران دخترش
یا زنی‌ست که بین ماندن و رفتن مانده:

بدانید:

شما بد نیستید

شما بی‌ایمان نیستید

شما کم‌ارزش نیستید

شما خسته‌اید
و خستگی، گناه نیست.

کمک کنید، اما با حفظ کرامت
دست بگیرید، نه قضاوت
کنار بایستید، نه بالا
حرف بزنید، نه حکم بدهید

و اگر نمی‌توانید کمک کنید،
حداقل سنگِ سرزنش نزنید.

خدا
از دل‌های شکسته
بیشتر از عبادت‌های بی‌درد
خبر دارد.

و هیچ مادری،
هیچ زنی،
هیچ کودکی
در نگاه او فراموش نشده است.

اگر حتی یک نفر
با خواندن این نوشته
احساس کرد تنها نیست
این یعنی هنوز انسانیت زنده است 🤍

@Dispellingignorance