آدمهای ساده

آدمهای ساده

آدمهای ساده را دوست دارم.

همان ها که بدی هیچ کس را باور ندارند.

همان ها که برای همه لبخند دارند.

همان ها که همیشه هستند، برای همه هستند.

آدمهای ساده را باید مثل یک تابلوی نقاشی ساعتها تماشا کرد؛ عمرمان کوتاه

است.

بس که هر کسی از راه می رسد یا ازشان سوء استفاده می کند

یا زمینشان میزند یا درس ساده نبودن بهشان می دهد.

آدم های ساده را دوست دارم.

بوی ناب “آدم” می دهند.

ونمیدانم چرا گاه بعضی با خود می اندیشند که میتوانند به دیگران بخندند

وچرا گاه میپندارند که برتر از دیگرانند

وچرا نمیترسند از اشکی که بلغزد و دلی که بشکند!!!