تاسیان:

تاسیان، آن نسیمِ لطیفِ آرامش که بر دلِ آشفته می‌وزد و چون بارانی نرم، غبارِ اضطراب را می‌شوید. در سایه‌بانِ شب‌های بی‌قرار، تاسیان چون مادری مهربان، دستِ نوازش بر پیشانیِ خسته می‌کشد و با زمزمه‌ای از خاطراتِ دور، روح را به آغوشِ سکون می‌سپارد. ای کاش هر انسانی، گوهری از تاسیان در سینه داشته باشد تا در طوفانِ روزگار، چونان درختی استوار بماند و لبخندِ صلح بر لب بیاورد.

این واژه، پلی‌ست میانِ هیاهویِ جهان و خلوتِ جان، جایی که قلبِ بی‌قرار، بالاخره بالِ پرواز به سویِ آرامِ ابدی می‌یابد.