آخرین نوشته ادمینِ یکی از کانال هایِ ایتا

آخرین نوشته ادمینِ یکی از کانال هایِ ایتا
غمگین بود اما قشنگ:)!
″ولی کاش میشد رفت″

اعتیاد به روزمرگی و نوشتنشون،
دل‌نشین‌ترین و دردناک‌ترین نوع اعتیاده.
هم‌زمان که داری با دلتنگی مفرط سر و کله میزنی و می‌نویسی "عزیزِ دورم، جات       ـه".
هزاران نفر دارن میخونن حرفات و بازنشرش میکنن، شات میگیرن و توییتش میکنن، یا اینکه تو استوری اینستاشون پستش میکنن، یا تو اپلیکیشن‌های دیگه می‌فرستنش و بین n نفر می‌چرخه حرفات، ولی فقط خودت میدونی که تک تک اون حرفا پست نبودن، بلکه حرفایی بودن که داشتی زندگیشون میکردی.
اما از یه جایی به بعد، این خونده شدن هم دیگه مرهم نیست، و تنها راهی که داری رها کردن و رفتنه.
می‌دونم که رفتن خوب نمی‌کنه.
فقط یه فراره. یه التیام موقت برای مواجه با زندگی واقعی و دوری از این فضا.
قلبم مچاله شده. احتمالاً خرمالو نرسیده از یخچال برداشته خورده. باید بگم حواسشُ جم کنه.
دلمم همین‌طور.
اونم گس شده و تلخ.
قطعاً تقصیر همون خرمالو نرسیده‌س.
حالا با این اوصاف دیگه نباید حرف زد.
این مزه رو فعلاً سکوت می‌کنم.
شاید برگشتنی در کار باشه، شایدم نه.
آدمی‌زادِ دیگه. یهو دیدید رفتنُ تاب نمیاره و برمیگرده. ولی تا اون موقع،
دوست‌دارتون، فعلا...
- از تعلقاتِ دقیقهِ پنجمِ نوزدهمِ فروردین ماه.