ما در دنیایی زندگی میکنیم که هر لحظهاش میتواند آخرین ل

ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که هر لحظه‌اش می‌تواند آخرین لحظه باشد؛ جایی که فردا، آن وعده‌ی دروغینی است که مدام به ما می‌دهند تا امروز را نصفه‌نیمه رها کنیم. اما من، با تمام آگاهی از این بی‌ثباتی، تصمیم گرفته‌ام که روی تو شرط‌بندی کنم.

می‌دانم که مسیرها ممکن است پرپیچ‌وخم شوند، از کوه و دشت و از تکرارِ روزهای خسته عبور کنند، اما من در هر دوراهی، چشمانم را فقط به دنبال تو می‌گردم. برای من، مقصد مهم نیست؛ مهم این است که در هر قدم، ردپای تو را در کنار قدم‌های خودم حس کنم. اگر دنیا تصمیم بگیرد جاده‌ها را از هم جدا کند، من از هر مسیری که به تو ختم شود، با اشتیاق عبور می‌کنم.

من قرار نیست منتظرِ «زمانِ مناسب» باشم، چون زمان، موجودی بی‌وفاست. من قرار نیست عشق را در ظرف‌های کوچکِ «شایدها» و «اگرها» بریزم. من تو را جوری دوست خواهم داشت که انگار همین حالا، آخرین فرصتِ من برای لمسِ زیبایی است. جوری که انگار اگر خورشید فردا طلوع نکند، من تمامِ گرمایِ وجودم را در همین یک شب، در همین یک نگاه، در همین یک کلمه، به تو هدیه داده باشم.

من با تمامِ این ناپایداری‌ها، بر تو ثابت هستم؛ نه به خاطر اینکه فکر می‌کنم همه‌چیز جاویدان است، بلکه به خاطر اینکه می‌دانم وقتی عشق را با تمامِ توانِ «آخرین شب»، به کسی بخشیدن، تنها راهِ شکست دادنِ مرگ و فراموشی است.
---عــشــق یــکـــ طــرفــهــ...