سپیدهی زیبای من

سپیده‌ی زیبای من،
دو سال است که نیستی و نبودنت،
در تمام لحظه‌های زندگی‌ام ریشه دوانده.
کاش پیش از رفتن،فقط یک بار می‌گفتی چرا در برابر چشمانم، راه بهشت را انتخاب کردی و مرا با این همه دلتنگی و سؤال تنها گذاشتی.
دو سال است که ندارمت،
اما هنوز خاطره‌ی تو
در جانِ تمام روزهایم نفس می‌کشد.
آرام بخواب عزیزِ دلم،امید که آسمان،برای تو مهربان‌تر از زمین بوده باشد.

۱۴۰۳/۲/۲۱ ‌ ‌ ‌