ایستادهایم بر بلندای سرزمینی که بارها لرزیده

ایستاده‌ایم بر بلندای سرزمینی که بارها لرزیده،
اما ما، نه لرزیده‌ایم و نه خم شده‌ایم!
امروز دستانمان فرمان آتشی را در اختیار دارد
که سال‌ها در سینه‌ مان بیداد می‌کرد.
این موشک ها، آهن و فلز نیستند؛
رعدی‌ هستند که از دل خاموشیِ فراموش‌شده‌ها برخاسته اند،
قاصدی‌هستند از جنس فریاد،
و ما مردمِ ایران نگهبان این فریادیم.
لحظه‌ی شلیک،
لحظه‌ی دو نیم شدن ترس است.
لحظه‌ای که ایرانی بودنمان،
طوفانی‌ست که از کوه عبور کرده
و دیگر چیزی جلودارش نیست!
انگشتمان که روی دکمه می‌نشیند،
تمام تاریخ را پشتش احساس می‌کنیم:
اشک‌هایی که دیده نشد،
زخم‌هایی که مرهم نداشت،
و حقیقتی که زیر خاکستر سال‌ها مدفون شده بود!
و حالا،
با فشردن این دکمه،
آذرخشی را آزاد می‌کنیم
که سقفِ سیاهی را می‌درد
و راه را برای روشنایی باز می‌کند.
و
این شلیک،
اعلام تولد دوباره قدرت نوین جهانی است!
جهانی که فهمیده قدرت، در همان لحظه‌ای‌ست که تصمیم می‌گیری
دیگر خاموش نمانی.
ما ایرانیان که هرگز به زانو نیامده ایم
و این موشک ها را رها می‌کنیم
تا جهان بداند:
روزی که مارا فروبستند،
تصور کردند تمام شدیم…
نمی‌دانستند
از دل سکوت،
آتشی می‌روید
که هیچ طوفانی خاموشش نخواهد کرد.

#ایران
#iran