صدا کن مرا

صدا کن مرا
ای غمگینانه ترین ترانه باران!
شب که به دیدار چشمان خواب گریزم می آید

از او سراغ ستاره ای را می گیرم

که زرق و برق خودخواهی آدمی

خبیثانه خاموشش کرد ...


چه خودخواهی احمقانه ای!

و چه فریبکاری ناشیانه ای !


کاش آب رفته به جوی باز می گشت

و من در کف دستان خسته ام

نشانه ای از کودک آفتاب ندیده ای می دیدم

که با انگشت پاکش

به بادبادکی در آسمان آبی اشاره می کند

و با چشمانی مشتاق

شکوه پروازش را نظاره می کند!


اما افسوس که
...