دل که تنگ است، کجا باید رفت؟

دل که تنگ است، کجا باید رفت؟

دلتنگی
هیچ مقصدی ندارد.

دلتنگی،
راه نیست
که به جایی ختم شود؛
زندان است.

هر قدمی که برمی‌داری،
فقط دیوارهایش
با تو جابه‌جا می‌شوند.

آدم خیال می‌کند
اگر شهر عوض شود،
اگر فصل عوض شود،
اگر سال‌ها بگذرد،
چیزی از این سنگینی
کم خواهد شد.

اما دلتنگی
در فاصله زندگی نمی‌کند
که با دور شدن
تمام شود.

دلتنگی،
در جایی از جان آدم
خانه می‌کند
که هیچ قطاری،
هیچ جاده‌ای
و هیچ فراموشی‌ای
به آن راه ندارد.

برای همین است
که بعضی آدم‌ها
سال‌هاست رسیده‌اند،
اما هنوز
در راهِ کسی مانده‌اند
که دیگر
هرگز
از آن راه
برنمی‌گردد.
.
.
.
.
.
❄️❄️