میگفت

میگفت
دلتنگی بخشی از رفتنه
باید بپذیریش
باید تحمل کنی
باید بزرگ شی و یاد بگیری که رفتن آدما،تاوان هایی داره...
مثل دلتنگی
مثل افسردگی
مثل ناراحتی
میگفت هر چی زمان بیشتری بگذره دلتنگی بیشتر و بیشتر میشه
تا اینکه یه جایی خاموش میشه
باید زمان بدی
باید زمان بدی تا از اون حالتی که حداکثر دلتنگی رو داره عبور کنی و خاموش بشی..
می گفت هیچی مثل دلتنگی نمیتونه آدم رو پخته کنه‌‌.‌..
فقط باید آدمش باشی!
اینا رو میگفت و وسایلش رو دونه به دونه با صبر و حوصله میگذاشت توی چمدون..
نشسته بودم روی صندلی کنار پنجره و نگاش میکردم..
بعد از اینکه وسایلش رو جمع کرد همون قدر با صبر و حوصله در رو باز کرد و رفت...
سال ها از رفتنش گذشت و من کنار همون پنجره...
دیگه پیداش نکردم که بهش بگم
دلتنگی مال وقتیه که فقط از کسی دوری
فقط و فقط ازش دوری و امید به این داری که یک روزی ببینیش
نتونستم بهش بگم که وقتی کسی واسه همیشه میره...
دیگه اسمش دلتنگی نیست که خاموش بشه
اسمش دل مردگیه...
آدما بعد از رفتن
دل مرده میشن..

🍓