به ما که مرگ را بلد شدیم

به ما که مرگ را بلد شدیم
اما زندگی را رها نکردیم
به ماکه هر صبح با خاطره های بیدار می‌شویم
که سنگین تر از خواب آند
و هرشب با دلتنگی های می‌خوابیم که اسم ندارند
ما هرروز می‌میریم در سکوت در شلوغی در لبخند الکی
و خوبم های تمرینی و باز هم نفس میکشیم
نه از سر امید بلکه از سر عادت
یا شاید از سر شجاعتی که خودمان هم خبر نداریم 💔😔