آنان که رفتند نمردند...

کبوتر شدند و آزادی را از آسمان صدا می‌زنند...
خون‌شان بر زمین نماند؛ در بال‌های کبوتران سفید، به پرواز درآمد..‌
هر کبوتر سفیدی که اوج می‌گیرد، یاد یکی‌ست، که برای آزادی ایستاد و دیگر برنگشت...
آن‌ها رفتند تا ما بمانیم و صلح را به قیمت فراموشی نخریم...
از خیابان‌های خون‌دیده؛ کبوترانی برخاستند که بر شانه‌ی تاریخ می‌نشینند...
مرگ، پایان‌شان نبود؛ آغاز پروازی بود
که هنوز ادامه دارد..!

یادشان گرامی🖤🕊
دیدگاه ها (۴)

بدون شرح:)

جناب فرهاد مهراد چه خوش میسوزاند...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط