دستت را بردار و پشتوانه دریاها کن

دستتــ را بـردار و پشتوانـه دریاهـا کـن
تـا بـر مـوج‏هـا بیاشوبنـد و شجاعتتــ را به پیشانـی صخره‏هـا بکوبنـد.
دستتــ را بـردار و پشتوانـه مردانـی کـن کـه شجاعتــ را از ظهـر دستـان تـو بـه ارثــ برده‏انـد.
آه، عمـوی آبــ هـای دنیـا! دهـان خشکتــ را بـر لبـان اقیانـوس‏هـا بگـذار،
تـا سیرابشـان کنـی از آن‏چـه نتوانسـتی بـه سـه سـاله‏هـایـی چشمـ بـه راه، بنوشانـی.
آبــ هـا زمانـی طراوتـــ گرفتنـد
کـه تـو یکــ مشتـــ آبــ را از آستانـه لبانتــ پائیـن آورده،
بـر زمیـن ریختـی.
بعـد از ایـن، هـرکـه مشتـی آبــ بـر مـی‏دارد،
بـوی دستـان تـو سیرابـش می‏کنـد.
کـه می‏دانستــ ایـن‏چنیـن سـر بـه صـخره کوبیـدن آبـ هـا، زمزمـه عاشـقانـه‏هایـی استـــ کـه یکــ روز تـو در گـوش مـوج‏هـا نـجوا کـردی.
دریـاهـا نمی‏تواننـد ببیننـد تـو در مقابـل نیلوفرانتـــ ، شرمـنده قطـره‏هـا باشـی
کـه در چشمـ هایـشان عـموعـمو می‏کنـد.
می‏د انمـ دستــ هایتـــ تـوان نداشتنـد،
وگرنـه خارهـا را دانـه دانـه از پـای گل‏هایتــ در مـی‏آوردی.
چشمـ هایتــ هنـوز آرزو دارنـد کـه فـرش راهـی شونـد کـه نازدانـه‏هایتــ پـابرهـنه از آن می‏گـذرنـد.
زانـو نـزن، بگـذار تـا جـان در رگــ هایتــــ جـاری استـــ ، ایسـتاده باشـی؛
قامتتـــ، ستونـی استــ امیـد حسیـن را؛ ستونـی استــ
استـوار. زانـو نـزن تـا دشمنـان، هـلهـله زانـو زدنتــ را بـه گـور ببرنـد.
آه، دوبـاره صـدای توستـــ کـه در بـیابـان‏هـای نیـنوا پیچیـده استــ و هـنوز بـوی عشـق می‏دهـد.
«قسمتـــ ایـن بـود کـه بـا عشـق تـو پـرواز کنمـ
و خـدا خواستــ کـه بی دستـــ و سـر آغـاز کنمـ»
سربلنـدی، از شانـه‏هـای تـو وامـ می‏گیـرد.
لبخنـد نازنیـن! دستـی کـه از شانه‏هـای تـو افتـاده، سال‏هاستـــ در هیأتـــ قلمـی بـه پـا خاستـه کـه افتادنـش را هـزاران یزیـد، بـه گـور برده‏انـد.
بـه راستـی عَلَمتـــ را بـر کدامیـن قلـه بـه اهتـزاز درآوردی
کـه بعـد از سال‏هـا، هنـوز تمامـ کوه‏هـای عالمـ بـه ایـن بیـرق همیـشه سـرخ، سوگنـد می‏خورنـد...؟🥀🖤🥀🚩🏴



#الـسلامـ علـیکــ یـا ابـا عبـدالله الحسـین ...♡
#اللّهُمَّ_اجْعَلْ_عَواقِبَ_امُورِنا_خَیْراً