در تمام لحظه های

در تمام لحظه‌ های
تلخ ام
فقط به کوه هایت مینگرم
که در اوج تنهایی
استوارند...
در اوج بی پناهی
محکم....
و در اوج غربت
قوی...
حال
کوهت که از خاک است
میتواند؟!
چرا من که از خاکم
نتوانم؟