« ومں𝅥֗همـچون وطـنم زخـم ها𝅥͠یࢪ دارـم جبـرا𝅥ں֗ نشدنےای خاک ؛ با عزیزانی که به آغوشت سپردهایممهربان باش . که در این وطن ، نامهربانی بسیار دیدهاند