• ─────『 ✦ 』───── •

• ─────『 ✦ 』───── •

«بنیان‌نامهٔ بهرام محمدی: اثباتِ وجودِ خدا»

• ─────『 ✦ 』───── •

۳. گزارهٔ سوم:

تحققِ بالغیر، بی‌قیّومِ بالذات، به فعلیت نمی‌رسد.

شرحِ دکترینال (فشرده):

تحققِ بالغیر یعنی وجودی که هستی‌اش را از دیگری گرفته و در ذاتِ خود تهی است. چنین وجودی برای خروج از قوه به فعلیت، نیازمندِ تکیه‌گاهی است که قوام و هستی‌اش از درونِ خودش بجوشد. تا زمانی که یک «قیّومِ بالذات» (پایدارکنندهٔ قائم‌به‌خود) نباشد، هیچ موجودِ وابسته‌ای به فعلیت نمی‌رسد؛ چرا که تکیه دادنِ نیازمندان به یکدیگر، زنجیره‌ای از نیستیِ مطلق است که هرگز آغازگرِ هستی نخواهد بود.

شرحِ نخبگانی (فشرده):

موجودِ ممکن، عینِ نیازِ به غیر و دارایِ فقرِ وجودی است. این «تعلّقِ وجودی» برای محقق شدن و فعلیت یافتن، منوط به وجودِ مبدأی است که غنیِ بالذات و قیّومِ هستی باشد. بدونِ قیّومِ بالذات، سلسلهٔ عللِ ممکن، در حالتِ امتناع و عدمِ فعلیت باقی می‌ماند. پس فعلیتِ عینیِ جهان، برهانی قاطع بر تحققِ قیّومِ بالذات است که قوام‌بخشِ تمامِ ممکنات است.

شرحِ عمومی (فشرده):

موجودی که بودنش دستِ خودش نیست، برای به وجود آمدن به دیگری نیاز دارد. اگر همهٔ چیزها همین‌طور نیازمندِ دیگری باشند، هیچ‌چیز هرگز به وجود نمی‌آید. پس باید تکیه‌گاهی مستقل و همیشگی باشد که خودش به کسی نیاز ندارد و به بقیه وجود می‌بخشد؛ و این قیّومِ بی‌نیاز، همان خداست.

• ─────『 ✦ 』───── •

✍️ منبع و پدیدآورنده: بهرام محمدی

نشر با ذکر منبع مجاز است

@BMLIMIT

#بنیان_نامه_بهرام_محمدی #اثبات_وجود_خدا #قیوم_بالذات #تحقق_بالغیر #فعلیت_هستی #واجب_الوجود