چه کسی می داند که تو در پیله ی تنهایی خود تنهایی..

چه کسی می داند که تو در پیله ی تنهایی خود تنهایی..
چه کسی می داند که تو در حسرت یک روزنه در فردایی..
پیله ات را بگشا تو به اندازه پروانه شدن زیبایی؛
از صدای گذر آب چنان فهمیدم ..
تند تر از آب روان عمر گران می گذرد!
زندگی را نفسی ارزش غم خوردن نیست؛
آرزویم این است آنقدر سیر بخندی که ندانی غم چیست..