این شعر ابتهاج در باب نرسیدن نیست بلکه دربارهی زمان است

این شعر ابتهاج در باب نرسیدن نیست، بلکه درباره‌ی زمان است.
ما معمولاً اینطور فکر می‌کنیم که اگر به آرزوهایمان نرسیده‌ایم،
حتماً کم گذاشته‌ایم یا ناتوان بوده‌ایم.
اما این یک نگاه ساده‌لوحانه است.
مسئله واقعی این است که بعضی از مسیرها ذاتاً آن‌قدر بلند و طولانی هستند که در غالب عمر یک انسان جا نمی‌شوند.

آرزوهای ما اغلب صادق هستند ، اما زمان را دست‌کم می‌گیرند و خیال می‌کنند که اشتیاق می‌تواند فاصله را کوتاه کند،
در حالی‌که جهان فارغ از احساسات انسانی،
با شوق ما کوتاه نمی‌آید و قوانین خودش را دارد.

آنجا که ابتهاج میگوید «دیر دانستیم » بخشِ تلخ شعر است.
نه از آن جهت که نفهمیدیم،
بلکه چون وقتی فهمیدیم که زمان زیادی برایمان باقی نمانده بود.
این دانستن محصول تجربه است؛
چیزی که فقط با زیستن به دست می‌آید، نه با امید بستن.

و در نهایت، نرسیدن همیشه به معنای باخت نیست؛
شاید بعضی آرزوها دقیقاً برای همین ساخته شده‌اند، برای نرسیدن،
نرسیدنی که برای عمیق‌تر کردن مسیر زندگی و معنا دادن به آن شکل میگیرد،