حس های زیادی هستند که

حس های زیادی هستند که
نه می‌توان آن‌ها را به زبان آورد.
نه می‌توان نوشت‌شان -
یا اگر هم به زبان بیایند یا نوشته شوند
باز هم حق مطلب ادا نمی‌شود
مثلاً وقت‌هایی که دلت میخواهد کسی را
بدون هیچ ناخالصی و فارغ از همه‌چیز، در آغوش بگیری،
در آغوش بگیری تا برای تمام روزهای دلتنگی،
تنهایی و بی‌قراری ذخیره داشته باشی
گاهی امّا
گاهی مجال هیچ‌چیز نمی‌یابی!
گاهی فقط باید از دور کسی را تماشا کرد
و تمام حسرت‌ها را توی بقچه‌ای پیچید
و گذاشت روی طاقچه ی دل.