رسول الله صل الله عله و آله الدنا سجن

رسولُ اللّه صلى الله عليه و آله : الدنيا سِجنُ
المؤمنِ و سَنَتُهُ ، فإذا فارَقَ الدارَ فارَقَ السِّجنَ
و السَّنَةَ [كنز العمّال : 6082]
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دنيا زندان و
مايه رنج مؤمن است ؛ پس چون از دنيا برود،
از زندان و رنج رهايى يابد .

عنه صلى الله عليه و آله : الدنيا سِجنُ
المؤمنِ و جَنَّةُ الكافِرِ [كنز العمّال : 6081]
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دنيا زندان
مؤمن و بهشت كافر است .

عنه صلى الله عليه و آله : الدنيا لا تَصفو
لِمُؤمنٍ ، كيفَ و هِي سِجنُهُ و بلاؤهُ ؟!
[كنز العمّال : 6090]
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دنيا به كام
هيچ مؤمنى نيست ؛ چگونه چنين باشد در
حالى كه آن زندان و مايه رنج و گرفتارى
اوست؟!

الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : الدنيا سِجنُ
المؤمنِ و القَبرُ حِصنُهُ و الجنّةُ مَأواهُ و الدنيا
جَنَّةُ الكافِرِ و القبرُ سِجنُهُ و النارُ مَأواهُ .
[الخصال : 108/74]
امام صادق عليه السلام : دنيا، زندان مؤمن
است و گور، دژ او و بهشت، جايگاهش، و دنيا
بهشت كافر است و گور زندان او و آتش
جايگاهش

لقمانُ عليه السلام لابنِهِ و هو يَعِظُهُ ؛
اِجعَلِ الدنيا سِجنَكَ فتَكونَ الآخِرَةُ جَنَّتَكَ
[بحار الأنوار : 13/428/23]
لقمان عليه السلام در اندرز به فرزندش
فرمود : دنيا را زندان خود ببين، تا آخرت
بهشت تو باشد.

در روایتی از امام حسن مجتبی(ع)
توضیح این حدیث آمده است:
امام مجتبی با لباسی فاخر، سوار بر مرکبی
خوب و با شکوهی خاص با جمعی از یارانش از
راهی می گذشت. یک یهودی فقیر حضرت را
از حرکت بازداشت و گفت: ای فرزند
پیامبر(ص)،جد شما فرمود: «الدنیا سجن
المؤمن و جنّة الکافر؛ دنیا زندان مؤمن و
بهشت کافر است.» تو مؤمنی و من کافر. در
حالی که در نظر من دنیا برای تو بهشت است
چون این همه نعمت در اختیار داری و برای
من زندان است؛ زیرا بر اثر فقر و تنگدستی در
معرض نابودی قرار دارم.امام مجتبی(ع) فرمود:
اگر می دیدی نعمت هایی را که خداوند برای
من و مؤمنین در جهان آخرت آماده کرده که
نه چشمی دیده و نه گوشی شنیده، می
دانستی اکنون با تمام نعمت هایی که در
اختیار دارم، پیش از انتقال به جهان آخرت
گویی در زندانی تنگ به سر می برم و نیز اگر
می دیدی آن عذاب همیشگی که خداوند برای
تو و هر کافری در عالم آخرت قرار داده، می
فهمیدی که پیش از انتقال به عالم آخرت در
نعمت گسترده و بهشت جای داری.