عشق، منطق را به چالش می‌کشد. آنجا که قلب، چون کودکی لجباز

عشق، منطق را به چالش می‌کشد. آنجا که قلب، چون کودکی لجباز، حقیقتِ اشتباه بودنِ انتخابش را نمی‌پذیرد و ما را به تباهی می‌کشاند. در این میان، ما آگاهانه چشم بر حقیقت می‌بندیم، تا مبادا این «اشتباهِ دلنشین» پایان یابد. انسان تنها زمانی به تباهی خو می‌کند که برای ماندن در کنارِ محبوب، حقیقت‌بینِ خود را با مهربانیِ نادانی، کور سازد.»