م

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ م𑂳ں در استانه م‍ ‍‍رگ بودم ،‌ ‌ ‌ ‌ ‌
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ در لبہ پرتگاه ایستادم بꪴودم و قدم
‌ ‌    ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ به قدم جلو میرفتم و یك قدم تا
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌سقوط مانده بؤد ، ناگ꯭هان دس꯭تی مرا گرفت ،
‌ ‌ ‌   ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌در آغؤش کشید ، زخ‍ ‍م هایم را بؤسید ،
‌ ‌ ‌       ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌   رؤح مᩛن زندگی د𑂳وباره پی𐇽د𐇽ا کرد ،
‌ ‌ ‌      ‌ ‌ ‌ ‌ زمانی در آغوش꯭ش سپری کردم
‌ ‌ ‌    ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌بوۍ تنش را به وجودم سپردم ،
‌ ‌ ‌  ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ خاطꪴر ؤ قلبم پᩛر از او شده بود اما
‌ ‌ ‌  ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ما هنᩛوز بہ ل‍ ‍‍بہ پرتگاه نزدیك بودیم ،
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ رᩛوزۍ نگا꯭هم در نگاه꯭ش گꪴر𑂳ه خورد ؤ
‌ ‌ ‌  ‌   ب‍ ‍ا كمي تردید از او پرسیدم
‌ ‌ ‌      ‌ ‌ ‌ ‌ ‌   "  چرا نجا꯭تم دادᩛی ؟  "
‌ ‌ ‌     ‌ ‌  ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ "  لبخ꯭ند دꪴردناکᝓی زد𐇽  "
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ مᩛں ه‍ ‍‍م رؤز𑂳ی لبه ایں پرتگاه بو꯭دم ،
‌ ‌ ‌  ‌ ت𐇽ا مᩛرز س꯭قᩛوط رفتم ؤ دستꪴۍ مرا گᩛرفت
‌ ‌ ‌  ‌ ‌ ‌ ه꯭مینطؤر مرا ال‍ت‍ ‍‍یام داد و رᩛوزۍ ترکم کꪴرد 
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌