این واقعیت که من دارم تبدیل به یه سنگ دل میشم و دوباره و

این واقعیت که من دارم تبدیل به یه سنگ دل میشم و دوباره و دوباره تغییر میکنم و هیچ شخصیت ثابتی ندارم.. داره خیلی میره رو مخم.. تنها کاری که میتونم دربارش انجام بدم اینه که بهش فکر کنم... میدونم که این حجم از فکر کردن به نتیجه خاصی نمیرسه، ولی... وقتی نمیتونم حتی خودم و احساس و افکاراتمو درک کنم یا توضیح بدم، فکر کردن به خاطراتم، تبدیل به بهترین و تنها گزینم میشه...
من واقعا چم شده..؟