آیتالله حائری شیرازی

🔹آیت_الله حائری شیرازی 🔹

🔸مؤمن و شیفتگی نسبت به مرگ🔸

📼 سخنرانی در جمع رزمندگان

اولیای خدا مرگ را دوست می‌دارند. نه‌تنها دوست می‌دارند، بلکه تمنّا می‌کنند. تمنّا از ترجّی (رجاء) هم بالاتر است. انسان آرزوهای بسیار مهمش که خیلی شیفتۀ آنها باشد را تمنّا می‌کند. آن کسی که به مقام اولیاءاللهی رسیده و دیگر کامل شده، همچون جوجه‌ای که دلش می‌خواهد از تخم بیرون بیاید، دوست دارد از این دنیا برود بیرون. این دنیا رحِمی است که انسان با جنین ایمان در آن نفس می‌کشد. بزرگ می‌شود، چشم و گوش در می‌آورد و همین که پرِ پرواز درآورد، میل به رفتن پیدا می‌کند. عشق به شهادتی که شهدا قبل از شهادتشان پیدا می‌کنند، به همین خاطر است.

علی (ع) می‌فرماید: «لَوْلَا الْأَجَلُ الَّذِي كَتَبَ اللهُ عَلَيْهِمْ لَمْ تَسْتَقِرَّ أَرْوَاحُهُمْ فِي أَجْسَادِهِمْ طَرْفَةَ عَيْنٍ شَوْقاً إِلَى الثَّوَابِ وَ خَوْفاً مِنَ الْعِقَابِ»؛ اگر اجلی که خدا نوشته مانع‌ آنها نبود، روحشان در این پیکرشان، یک چشم‌ بر هم‌ زدنی نمی‌توانست توقف کند! مدت‌هاست که این اولیاءالله می‌خواهند پرواز کنند؛ «خوْفاً مِنَ الْعِقَابِ»؛ می‌ترسند بمانند در دنیا، گناه کنند و گرفتار عقاب بشوند. می‌ترسند کاری بکنند و اجرشان از بین برود و دستشان خالی شود. برای همین می‌خواهند زودتر از دنیا بروند. وقتی در مأموریتی، به شما یک میلیون تومان دادند تا بروید و به قرارگاه برسانید، دلتان می‌خواهد زودتر برسید به قرارگاه؛ مبادا دزد این یک میلیون تومان را بزند یا گم کنید.

این جانِ عاریت که به حافظ سپرد دوست
روزی رُخش ببینم و تسلیم وی کنم!
پ. ن: آرزوی دوباره دیدنت امیدی است، که ترس دست خالی از عمل را به شوق بخشش بی حساب مبدل می کند

#حائری_شیرازی #مرگ #حساب #خدا