گاهی اشعاری هستند که صدای نا گفته خود را با کوه و طبیعت د

گاهی اشعاری هستند که صدای نا گفته خود را با کوه و طبیعت در میان می‎ گذارند. ترانه کوگ تاراز یکی از این دست ترانه هاست.
نوایی که غم درون خود را از دامنه های کوه تاراز با یک کبک در میان می گذارد و از او خواهان این است که این چنین نوای غمگین خود را در دشت نگستراند. از آسمان و ستاره ها سخن می‎راند که این چنین بر غم درون او نمک نپاشند و از آنها طلب یاری دارد.
ترانه ای که درون خود شِکوه هایش را از دنیای دون امروز بیان می کند و هوای سفر دارد. هوای رفتن به دیاری غیر از جای که دلی شکسته و غمی علم شده باشد.