شاید در نگاه اول، هجومِ هزاران نفر با پای برهنه و حالتی م

شاید در نگاه اول، هجومِ هزاران نفر با پای برهنه و حالتی مضطرب به سمت حرم امام حسین (ع) در ظهر عاشورا، عجیب به نظر برسد؛ اما «دسته طویریج» فراتر از یک مراسم، نمایشِ عینیِ یک بغضِ هزاروچهارصد ساله است.
تاریخچه و علت این بیقراری:
ماجرا به سال ۶۱ هجری بازمی‌گردد. وقتی خبر شهادت اباعبدالله (ع) به اهالی منطقه «طویریج» (در نزدیکی کربلا) رسید، آن‌ها با شنیدن این فاجعه، سراسیمه و دوان‌دوان، هر چه داشتند را رها کردند و به سمت کربلا حرکت کردند تا به یاری امام بشتابند. اما وقتی رسیدند که کار از کار گذشته بود و تنها کاری که از دستشان برمی‌آمد، عزاداری با همین حالتِ دویدن و «لبیک یا حسین» گفتن بود. این حرکت، نمادی از حسرتِ دیر رسیدن و التزام به یاریِ امام در لحظاتِ سخت است.
جزئیات مسیر:
دسته طویریج از منطقه‌ای به نام «قنطرة السلام» (پل صلح) آغاز می‌شود. زائران و عزاداران مسیری حدود ۱۰ کیلومتری را طی می‌کنند تا به مرکز شهر کربلا و سپس به سمت حرم مطهر می‌دوند. این مسیر در ظهر داغ عراق، زیر آفتاب سوزان، نمادی از گذشتن از سختی‌ها برای رسیدن به معشوق است.
فلسفه این دویدن:
این دسته، تجسمِ «بی‌قراری» است. در میانِ تمام آیین‌های عزاداری، طویریج تنها جایی است که عزادار به جای نشستن، می‌دود. این دویدن یعنی: «اگر در سال ۶۱ نبودم که یاری‌ات کنم، امروز با تمام وجود و با تمام سرعت، برای اعلامِ لبیک به پیشگاهت میشتابم