در شلوغی خیابان نوبهار، جایی میان ترافیک ماشین‌ها و هیاهو

در شلوغی خیابان نوبهار، جایی میان ترافیک ماشین‌ها و هیاهوی عابران، صدایی می‌پیچد که انگار از دل کوه‌های سرافراز زاگرس برخاسته استصدای سنتور آرام‌آرام ترانه‌ای از ناصر رزازی را می‌نوازد؛ من دەڵێم شاری دڵم همان صدای آشنا،عاشق، زخمی و محزون که سال‌هاست صدا و دلتنگی ما را فریاد می‌زند.ملودی‌های زخمه‌خورده‌ای که نه تنها تارهای ساز، که تارهای دل را هم به لرزه می‌اندازند.نغمه‌ای نرم و پر از اندوه، در دلِ این شلوغی ، آرام و سرسخت راه خود را باز می‌کند.مردم بی‌تفاوت می‌گذرند، اما من می‌ایستم؛انگار صدایش شبیه دلتنگی خودم