در ستایش نام وطن...

وطن، فقط یک نقطه روی نقشه نیست؛ وطن، ضربانِ اولین نفسی است که بر پهنه‌ی خاک مادری کشیده می‌شود. وطن، بوی خاکِ باران‌خورده‌ی دی‌ماه است، صدای آبِ خروشان رودهای قدیمی، و نغمه‌ی پرنده‌ای که در بهار روی شاخساران بلوطان می‌خواند.

ایران نه فقط خاک، که روحِ جمعی از هزاران نسل است. روحی که در کوه‌های البرز است، در دشت‌های سبز خراسان، در سواحل مکران، و در دلِ مردمی که با عشق و مهربانی، هر روز وطن را باز می‌سازند.
وطن، خانه‌ی ابدی ماست؛ خانه‌ای که حتی اگر روزی از آن دور شویم، راه بازگشتش همیشه در قلب‌هایمان روشن می‌ماند. وطن، یادگاری از گذشته، مایه‌ی افتخار در حال، و پناهگاهی امن برای آینده‌ای روشن است.
«ایران، نام توست زیبا/ نام تو، نام تمام ماست»